ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
معـــلم الگوی عشق و ایــثـــــار
تا در کـلاس
درس وفـــــا پــا گذاشتیم
صدهـــا گل ستـــاره شکــوفـا گذاشتیم
جاری شدیم
تا به میـــــــان کــــویرها
ذهن زلال و آبـــــی دریـــــــا
گذاشتیم
ایثـار و عشق وعاطفه و شور زندگی
پیوسته در جهــان به تمـاشـــا
گذاشتیم
هرجا که چون نسیم ،گذرکـرده ایم ما
لبخند مهــــر بر لب گلهــــــــا
گذاشتیم
سهم دل شکسته ی مـاعشق بود وامیـد
دنیـــــا برای مــــــردم
دنیـــــا گذاشتیم
هر ذره ای که درنظـر مــا عبور کرد
او را
به اوج خلــــوت عنقـــــا گذاشتیم
تخته ســیاه شاهـد مـــوی سپـــــــید
مان
پنهــــان حکایتی که هویـــــــدا گذاشتیم
اول بنا نبود که سـوزنـد
عـــــا شقـــــان
این رسم تازه را به جهــــان ما گذاشتیم
در روزگار برتـن
هـرمرده ای ، زعلم
انفـاس روحبــــخش مسیحـــــــا گذاشتیم
ما شِکـــوه از
کشاکش دوران نمی کنیم
موجیم و کــــار خویش به دریـا گذاشتیم
شادیم
با تمام مصائب ، کــه در جهـــان
علــم و عمــل به شـیوه ی مــولا
گذاشتیم
باعصمت و طهارت و ایمان به روزگار
تقلیــد خود به حضـرت زهــــرا
گذاشتیم
نشناخت کس مقــــام معلــم به جـز خــدا
ما اجـــر کــار خــویش به
او وا گذاشتیم
رفتــیم و در کــلاس به عنوان یـــاد گار
آنجا دل شکســتـه ی
خــود جــا گذاشتیم
...................
بهــاراینجــاست، ازافسـانه کمتر..
گل شب بوست ،خوشبختانه کمتر..
به شکل پیـــله ابــریشـم نـوشتــند..
مسیــر بــاغ، از پـــروانــه کمتر..
...........
دراین شبها سـتاره می شکوفم
شکســته، پاره پاره می شکوفم
شقـایق درشقـایق، زخم درزخم
بهــار آمـد، دوبـاره می شکوفم
.............
فضا تنگ ست اوج بـال ها بعد
شبی خاموش و قیل وقـال ها بعد
زمان وفرصت عاشق شدن نیست
قـــرار مــا بمــانـــّد سـال هـا بعـد
..........
تورا من یاس وسنبل هم نگفتم
وحسـنت را به بـلبـل هم نگفتم
تو نازک ترزگلهـایی، ولی من
به تو نازک تر از گل هم نگفتم
..........
کویـرم با توصد پیوند
دریاست
بـرویَم وسعتی لبخــند
دریاست
زتوفان های چشمت ای
بلاخیز
بگو تا ساحل من چند دریاست؟