ســــــلام دوســـتان صمیــــــمی

همسفر با بهــــــــار

 

 

تا به اوج آسمان با بـــال ِ نو بینم تورا

ازطبیعت سبـــزتربا حال ِ نو بینم تورا

سینه ات آئیـنه ی عشق وزلال دوستی

درشکوفایی چوگلهــا سال ِنو بینم تورا

.....................


تنها گنـــاه شاعــــــــــری ام

 

 لبــریــزِ درد ؛ در رگ شعـرم شــناورم

 صف می کشند حـــــادثـه ها در برابرم

 این روزها کـه بغض زمین شعله می کشد

باید به زخـــــــم های خود ایمان بیاورم

در خلوت غــــــــریب دلم لانه کرده اند

گنجشک ها ی زخمـی بی بال و بی پـرم 

با این همه زمیـنه, بـگو، ای زمین که من

بایـد کجـــای خــاک تـو سـر در بیاورم ؟

بغـض مـرا مجـــــــال شکفتن نمی دهند 

شایـد به جـــرم اینکه زمانـی ست شاعـرم 

تنهـا گنـــــــاه شاعـریَم یک غـزل ، سپید

بـا یـک ردیــف تــا زه  ی داغ کبــوتــرم