در انتظار بهار

وسعت سوز مــرا زمزمه ی ساز کم است

زخمه ی ساز مــــرا فرصت آواز کم است

با ردیفی که دوچشمان غـــــــــــریبت دارند

شعر موزون تو را قـــــافیه پرداز کم است

کهکشانی است به هر گوشه ی چشمت اما

در هوای نظرت قـــــــدرت پرواز کم است

شهر در غــــــــــربت بی همنفسی می میرد

دستهایی که کند پنجــــــــره ای باز کم است

با بهاری که تو بـــــــــــــــــــا آمدنت آوردی

گر کنم جان به فــــــــدای قدمت بازکم است

تصادفی...

این روزها چقدر فـــــــــــراوان تصادفی

در ذهن شهر خلـــــــــوت انسان تصادفی

دیگر به خــط سیر دو چشم اعـتماد نیست

این روزها مسیر اتــــــــــــوبــان تصادفی

در طرح هــــــای مبهم بن بست کوچه ها

خط می خورد مسیر خیابـــــــــان تصادفی

بغض عطش به حنجره ی خاک مانده است

در سفره ها که زمـــــــزمه ی نان تصادفی

دیگر به انتهای زمستــــــــــــــان نمی رسیم

وقتی ست خط روشن بــــــــــاران تصادفی

اغاز شد مسیر غـــــــــــــزل با چنین ردیف

تا ایستگاه خــــــلوت پایـــــان تصــــــــادفی