السلام علیک یا ابا عبدالله

از خاک تا افلاک ....

این کتاب در مدح و مراثی معصومین ، اشعار عاشورایی و شعرهای عرفانی و اخلاقی است که در سال 1379 توسط انتشارات بهشت طاووس قم در 5000 نسخه از بنده شاعر اهل بیت به چاپ رسید.وما در این قسمت دو نمونه از شعرهای عاشورایی این کتاب را به محضر عاشقان اهل بیت تقدیم می کنیم. التماس دعا

نوباوه ی عشق(علی اصغر)

گرچه می گویند در عالم که اصغر کوچک است

مرغک لب تشنه ی بی بال و بی پر کوچک است

در میـــــان آن شــــهـــیدان بـــزرگ ســـرفـــراز

شیر خوار تـشنه ی در خـون شناور کوچک است

در  بــهار کربـــــلا گل کــــرد هفـتــاد و دو گــل

در مــیان لالــه هـا این غنچه ی تر کوچک است

در مــیـــان آن کـــبوتــــرهــــای سرخ کـــربـــلا

جوجــــه ی شوریده ی بــاغ پــیمبر کوچک است

این هــمه غفــلت زفـــکر ناقــص دنــیای مــاست

ما نمــی فهمیم این مـعـنی کــه باور کوچک است

مرغــک عــشق است آن گــل در هــوای کربــلا

آســمان در قــدرت پــــرواز اصغر کوچک است

سیــنــه ای دارد علــی بــا وسعت دنـیـــای عشق

معرفت بـسیار بـالا گر چه پــیــکر کوچک است

این سند روشن تــــریــــن رمز غریب کربلاست

همت والا ببین گر یـــــار و یـــاور کوچک است

دســتــها را تــا زقـــنـداقـش عـــلــی وا می کــند

عشق هم با آن بزرگی صد بـرابـــر کوچک است

می درخــشد در صـدف یک دانــه ی گوهر ولی

قیمت بسیار دارد گر چــه گــوهر کــوچک است

گــــر بــه خــون دیــده بـنــویســم کرامـتهــای او

بابت یــک حسـن او پــهــنای دفتر کوچـک است

هــر گـــره را می گشاید او به دست کـــوچـــکش

چون بود باب الحوایج پس تو منگر کوچک است

شــرمــمــان بـــادا اگــر گوییم  در دیـــوان عشق

قصه ی دردانه ی زهــرای اطــهر کوچک است

تا دهـــد اذن شفاعــت را بــــه او پـــروردگــــار

در قــیامت بهر او صحرای محشر کوچک است

لایــق اصــغر نـبــود ایــن چند بـیت ( هاشمــی)

شعر من بی گفتگو در وصف اصغر کوچک است

پیام آور کربلا(حضرت زینب)

هیچکس مانـنــد زیـنب دیــن حــق یــاری نکرد

با کــلام آتــشــیـن خــویـــش دیـــنــداری نــکرد

هیــچـکـــس مانـنـد زیـنـب شـط خــون کــربــلا

در کویر تشنه ی عــالــم چـنــین جــاری نـــکرد

هیچکس در دامن عصمت چو زیـنــب در جهان

گوهــر خــون شهــیـــدان را نـگهــداری نــکرد

هیچکس ماننـد زینـب جــوجــه هــای خستــه را

در هــوای عــطــر دسـتـانــش پــرستاری نکرد

باغـــبــانی مــثـــل او بــا لالــه هـــای دلنــشیــن

دیــن حــق را در دل تــاریــخ گــلکــاری نـکرد

تا شــکوفــا سازد آن گــلها بـــه فــصل نــوبــهار

باغ را این گونه از هر خار و خس عاری نکرد

تــا دل نــــوبـــاوه ها از درد و از غـم نـشــکنـد

خون دل می خورد اما اشک خـود جـاری نکرد

با تـمـام آن مصــیـبــت ها که بــر زیـنـب رسید

در هــوای ایـن سفـر یک لحظه هم زاری نکرد

آن که با آتــش پـیــام خــون بـه قلـب شب نوشت

با هــمـان خــون حسـیـنی جلوه ی زینب نوشت