دل من یا دل تو

 
تــقــسیم کــردیم از ازل مــن بـا دل تو

تنــها تــرین فـــــصل دلـــم تـنــها دل تو

دیگرچه فرقی میکند وقتی شکسته است

بـــاشد دل مـن ریــز ریـــز و یــا دل تو

سرتا به پا من شعله ام یک جنــگل آتش

در سیــنـــه ی طوفـان ترین دریا دل تو

وقـتــی زمــان حجم قـفــس بــاشد برایم

زیـبـــا تـــرین فصل رهایـــی ها دل تو

امـــروز روز ســوخـتــــن سهم دل من

در وســعـتی از شـعلـــه ها فردا دل تو

تک سوار عشق

 
گل چیدن است فرصت دیگربه خارها

خــطی بـــه روی وسعت سبـز بهارها

وقــتــی کــه خط فــاصله ترسیم میکند

مــرز غــریب خــاطر بــی اعتـبـارها

کوتاه ست دست ساده ی دلهای همنفس

قــد می کشند قــــامت سرد حصارهــا

رم داده اند غـــرش رعـــد تـفــنــــگها

از کوه و دشت نسل عزیز شکــــارها

در پارکها نمانده بجز شاخه های عور

آوازه ای زوسعت سبـــــز چنــــارهــا

دارد ز راه میرسد آن تـــکسوار عشق

تا بــر قـــرار تـــازه کند ایــن مدارها

... من دیگر

یکسال دگر طی شد و یــک رفــتن دـیگر

من ، واژه ی تکراری و یا من ، من دیگر

همسایـه ی یکرنگ درخــتیم، چه زیباست

انــدیشــه شود سبز بــه پیــراهــن دیـــگـر

پــرواز کنــم از قـفــس ایــن تـن خـاموش

در حــال و هـوای چـمنی در تــن دیــگــر

تــا آیـنـه هــا از جگــر ســوخــتـه ی مـــا

تـکـثــیر کنند ایــن هـمــه بشکـفـتن دیــگـر

در بــاورمـــان رستـن صد دشت شقــایـق

یــا خستــگــی و حوصله سر رفتن دیگر

بـلــور دل

نــشکند نــازک تــر از گل این بلور چینیت

تــرسم آخــر تـلـخ گــردد شهد این شیرینیت

یــا خــدا نــاکــرده پـاییز آورد در ایـن بـهار

وسعــت ســرسبـز بــاغ سـرخ فــروردینیت

در شب بــــــــــــــارانی چشمت ببارد بیقرار

خوشه خوشه ابـــــــــرهای گریه ی پروینیت

ریشـه هــای دستـهــا را رنـگ بــارانی بزن

بشــکفـد تــا از اجــابـت غــنچـــه ی آمینیت

سنگ میبارد ، مواظب باش ای نازک خیال

نــشکند از ایــن هـمــه بــاران بـلور چینیت

«دوستان عیدتان مبـــــارکبـــــــــــــــاد»

عید نوروز باستانی و شکفتن بهار دلنشین بر عزیزان همدل و صمیمی فرخنده باد. زندگیتان پیوسته بهار و لحظه  لحظه ی عمرتان چون عطر گلها معطر.

فصل شکــــفتن

امــروز روز تازه ی گـلها شکفتن است

در این کــویـر، وسعت دریا شکفتن است

با کاروان سبـزه و گـــل هــمســفر شویم

برخیز، فصل رویش و زیبا شکفتن است

زیباترین ســرود گـــل انــدیشه ی بـــهـار
از خــاک تــا بــه  اوج ثریا شکفتن است

یک عمر غنچه غنچه نشـستیم در سکوت

ایـن درد را علاج ،  فقط بــا شکفتن است

دارد  بهار می رسد از راه ، ای عــزیـــز

یک گــام سبز فرصــتمان تا شکفتن است

ارمغان بــــــــهــا ر

چه صمیمانه بهار آمده است

تا کنار گذر ساده ی تنهاییتان

خانه های همه را رنگ محبت زده است

دشت را وسعتی از سبزه و گل ...

دفتر باغچه را

به صمیمیت گل وا کرده است

پاسخ این همه گل

ارمغان نفس سبز بهار

هدیه ی این همه عشق

روح سرسبز بهاری شدن است

اوج پرواز قناری شدن است

دلتنگی های آینه

ما به آئیـنــه ی دل سنــگ تـــو را کم نزدیم

سوخــتــیم از غــم هـجـــران تـو و دم نزدیم

سینه هــامـــان نشد از درد شــقایـــق بـــاران

تا دم از جـلوه ی عــشق تو به عــــالم نزدیم

بی گل روی تو افسوس که در غربت خویش

شــاخــه ای گــل زمحبت به سر هــم نــزدیم

در زلال نــفـست آه... چـــه بـــی شــرمــانه

هــم زدیـم از غــم عشق تـــو دم و هم نزدیم

ادعــایـــی است بـــه دریــای تـو پیوند زدن

دل بــه دریـــای شـمـا قــدر مســلــم نــزدیم

_*کلمه«هم» در بیتهای 3و4و5 به سه معنی متفاوت آمده است.

دریا ترین گدازه

می خواهم از دو چشم ترم خون ببارمت

دلپــاره هـای تــشنـه بــه هامون ببارمت

از لـحظــه های زخمی  تاتار تار خویش

صــدهــا هـــزار داغ شبــیـخون ببارمت

دریــا تــریـــن گــدازه بریزم به روز تو

در وسعتــی زدرد ، شـبی خـون ببارمت

یــک شب بـیــا و لیـــلی من باش نازنین

تــا نقد جان به شیوه ی مـجنون ببارمت

خورشیــد من بیا که تو بـالاتری زعشق

تا شعـلــه شعله در دل گــردون ببارمت

تاتار:: قومی مهاجم در تاریخ که کارشان شبیخون زدن بود

قافله عشق

یـــکبــار دگـــر تا شــهداء قافله برگشت

یک قــافــلــه بــا پای پر از آبله برگشت

بــا شوق بـهــار و  نفس سرخ شــقــایــق

با بال و پر خسته ی خود چـلچله برگشت

تفسیرشـــکوفـــــا شدن خــون شــهیـــدان

مردانه زنی زخمی از این فاصله برگشت

با وزن حــمــاسی بــه حــریــم حرم عشق

با دفتر شــعری به زبــان گــِلـِـه بــرگشت

مردی که به پا سلسله در وقت سفر داشت

از معرکه ی خـوف و خطرها یله برگشت

از شعله ی خــون شــهــداء در دل تـاریخ

آتشکــده ی روشـن ایــن سـلسـله  برگشت

هر چـنــد که خون شد دل گــلهــای شقایق

خون فــاتــح شمشیر شد و قــافـله برگشت

دل تنگ...

خون گریه کنـد ابــر به جــای دل تنــگـم

آهـنـگ شــکسـتــه ست نــوای دل تنـگـم

بـگـذار که شب پـنــجره ای را بــگشــایم

تـا تــازه کـنـم صبــح ، هــوای دل تـنـگم

آنـقـدر غریبم که دلم خــاک گــرفتــه ست

چـون سقف شکسته ست صـدای دل تـنگم

دیدی تو که عاشق شدنم دست خودم نیست

ایــن قــدر مــزن سنــگ بــه پای دل تنگم

مــن لایــق درک غــم عشـق تــو نـبــودم

عــشـق تـو بزرگ است بــرای دل تـنـگم

...فاصــــــله ....

زمزمه ای با آقا اباعبدالله(در ازدحام این همه درد وداغ)

آقا بــه خــدا  مــا زشـمــا  فـاصله  داریم

بــا اصل مــرامــت به خدا فاصلـه داریم

بـا شور تــو و کرببلا محــفلــمــان گــرم

هم بــا تــو و بــا کربــبـلا فاصــلــه داریم

با چشمه ی احساس تــو ای خـون خداوند

با این همه تــزویر و ریـا فاصــلــه داریم

تــا کربــبــلا تــا غـــم تنــهاییــت آن روز

صد حــنــجره فریــاد صـدا فاصــله داریم

دیوار و در و دفترمان عکس شهـیـد است

با حــرمت خـــون شــهـــدا فاصــله داریم

گر مرجـع تقلید شمــا زینب کـبــری است

خواهر ز چه رو این همه ما فاصله داریم

تــصویــر تو را آیــنــه فــریــاد بــر آورد

با عـصمت حق،تا به کجــا فاصــله داریم

ما وارث خــون شــهــدایــیــم ولــی حــیف

بــا شــیــر زن کــربــبـلا فاصــلــه داریــم

عــمــریست کـه زنـدانی اندیشه ی خویشیم

با ذهــن پــر از عطــر هوا فاصــله داریم

دیــروز کـه در سنـگرمان ذکر و دعا بود

امــروز کــه از ذکــر و دعـا فاصله داریم

بــا عشــق و صـفــا خـانه یکی بود دل ما

افسوس که با ایـن هــمه جــا فاصله داریم

آیــا شــده از خویـش بـپــرسیم کـه امروز

با عشـق ســرآغــاز چــرا فاصله داریم ؟

الگوی صبر و استقامت(حضرت زینب ^س)

ای صـبح سپیده بــاغ روشن کردی

یک عالمه درد و داغ روشن کردی

رفتی تو به شام و شام عالـــم را تو
در وسعتی از چراغ روشـن کردی

****

زنــــی بـــا درد هــم آورد زینب

چــــراغ شــــام اهــــل درد زینب

اگر مردی به صبر و بردباریست

فـراتـــر از هــزاران مــرد زینب

در انتظار بهار

وسعت سوز مــرا زمزمه ی ساز کم است

زخمه ی ساز مــــرا فرصت آواز کم است

با ردیفی که دوچشمان غـــــــــــریبت دارند

شعر موزون تو را قـــــافیه پرداز کم است

کهکشانی است به هر گوشه ی چشمت اما

در هوای نظرت قـــــــدرت پرواز کم است

شهر در غــــــــــربت بی همنفسی می میرد

دستهایی که کند پنجــــــــره ای باز کم است

با بهاری که تو بـــــــــــــــــــا آمدنت آوردی

گر کنم جان به فــــــــدای قدمت بازکم است

تصادفی...

این روزها چقدر فـــــــــــراوان تصادفی

در ذهن شهر خلـــــــــوت انسان تصادفی

دیگر به خــط سیر دو چشم اعـتماد نیست

این روزها مسیر اتــــــــــــوبــان تصادفی

در طرح هــــــای مبهم بن بست کوچه ها

خط می خورد مسیر خیابـــــــــان تصادفی

بغض عطش به حنجره ی خاک مانده است

در سفره ها که زمـــــــزمه ی نان تصادفی

دیگر به انتهای زمستــــــــــــــان نمی رسیم

وقتی ست خط روشن بــــــــــاران تصادفی

اغاز شد مسیر غـــــــــــــزل با چنین ردیف

تا ایستگاه خــــــلوت پایـــــان تصــــــــادفی

السلام علیک یا ابا عبدالله

از خاک تا افلاک ....

این کتاب در مدح و مراثی معصومین ، اشعار عاشورایی و شعرهای عرفانی و اخلاقی است که در سال 1379 توسط انتشارات بهشت طاووس قم در 5000 نسخه از بنده شاعر اهل بیت به چاپ رسید.وما در این قسمت دو نمونه از شعرهای عاشورایی این کتاب را به محضر عاشقان اهل بیت تقدیم می کنیم. التماس دعا

نوباوه ی عشق(علی اصغر)

گرچه می گویند در عالم که اصغر کوچک است

مرغک لب تشنه ی بی بال و بی پر کوچک است

در میـــــان آن شــــهـــیدان بـــزرگ ســـرفـــراز

شیر خوار تـشنه ی در خـون شناور کوچک است

در  بــهار کربـــــلا گل کــــرد هفـتــاد و دو گــل

در مــیان لالــه هـا این غنچه ی تر کوچک است

در مــیـــان آن کـــبوتــــرهــــای سرخ کـــربـــلا

جوجــــه ی شوریده ی بــاغ پــیمبر کوچک است

این هــمه غفــلت زفـــکر ناقــص دنــیای مــاست

ما نمــی فهمیم این مـعـنی کــه باور کوچک است

مرغــک عــشق است آن گــل در هــوای کربــلا

آســمان در قــدرت پــــرواز اصغر کوچک است

سیــنــه ای دارد علــی بــا وسعت دنـیـــای عشق

معرفت بـسیار بـالا گر چه پــیــکر کوچک است

این سند روشن تــــریــــن رمز غریب کربلاست

همت والا ببین گر یـــــار و یـــاور کوچک است

دســتــها را تــا زقـــنـداقـش عـــلــی وا می کــند

عشق هم با آن بزرگی صد بـرابـــر کوچک است

می درخــشد در صـدف یک دانــه ی گوهر ولی

قیمت بسیار دارد گر چــه گــوهر کــوچک است

گــــر بــه خــون دیــده بـنــویســم کرامـتهــای او

بابت یــک حسـن او پــهــنای دفتر کوچـک است

هــر گـــره را می گشاید او به دست کـــوچـــکش

چون بود باب الحوایج پس تو منگر کوچک است

شــرمــمــان بـــادا اگــر گوییم  در دیـــوان عشق

قصه ی دردانه ی زهــرای اطــهر کوچک است

تا دهـــد اذن شفاعــت را بــــه او پـــروردگــــار

در قــیامت بهر او صحرای محشر کوچک است

لایــق اصــغر نـبــود ایــن چند بـیت ( هاشمــی)

شعر من بی گفتگو در وصف اصغر کوچک است

پیام آور کربلا(حضرت زینب)

هیچکس مانـنــد زیـنب دیــن حــق یــاری نکرد

با کــلام آتــشــیـن خــویـــش دیـــنــداری نــکرد

هیــچـکـــس مانـنـد زیـنـب شـط خــون کــربــلا

در کویر تشنه ی عــالــم چـنــین جــاری نـــکرد

هیچکس در دامن عصمت چو زیـنــب در جهان

گوهــر خــون شهــیـــدان را نـگهــداری نــکرد

هیچکس ماننـد زینـب جــوجــه هــای خستــه را

در هــوای عــطــر دسـتـانــش پــرستاری نکرد

باغـــبــانی مــثـــل او بــا لالــه هـــای دلنــشیــن

دیــن حــق را در دل تــاریــخ گــلکــاری نـکرد

تا شــکوفــا سازد آن گــلها بـــه فــصل نــوبــهار

باغ را این گونه از هر خار و خس عاری نکرد

تــا دل نــــوبـــاوه ها از درد و از غـم نـشــکنـد

خون دل می خورد اما اشک خـود جـاری نکرد

با تـمـام آن مصــیـبــت ها که بــر زیـنـب رسید

در هــوای ایـن سفـر یک لحظه هم زاری نکرد

آن که با آتــش پـیــام خــون بـه قلـب شب نوشت

با هــمـان خــون حسـیـنی جلوه ی زینب نوشت